Seni yalnızlığından tanıdım
Kirpikleri kırık çocuk
Çiğneyip durduğun dudaklarından.
Gözlerin küllenmiş yangın yeriydi
Bir eylül göğünün bulut kümeleri
Donuk bakışlarında;
Hüznün nasıl da benziyordu
Benim ilkgençliğime
Ellerinden tanıdım seni
Yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.
Bir uzak boşloğa yağmur yağıyordu
-Anılardan anılara ince çizikler…-
Yüzün bir türkü sonrasının
Kederli dalgınlığında;
Güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum
Ağıt gibi bir alay dudak uçlarında
Gücenik duruşundan tanıdım seni.
Seni kendimden tanıdım çocuk;
Yüreği sürekli çiğnenen bir yol
Gövdesi acılardan acılara köprü…
Biraz öfke, biraz umut, çokça onur
Olan kendimden.
Eğildim öptüm yıkık alnından
Uzaktın, kıyamadım sessizliğine
Biraz daha dedim içimden, biraz daha;
Gün olur, onuru güzel çocuk
Acı da yakışır insanın yüreğine.
ŞÜKRÜ ERBAŞ
bir adam
1 hafta önce
3 yorum:
18 Ağustos 2008 03:31
Acı'da yakışır insanın yüreğine...
yurdum insanıyla ne kadar'da bağdaşıyor dizeler,hep katık etmedik'mi acıları yüreğimize,yaşamıyormuyuz hep onunla birlikte...
çok güzeldi gerçekten,teşekkürler paylaşımınız için...
Hoşçakalın.
18 Ağustos 2008 23:46
Ne güzel bir şiir..teşekkürler paylaşım için.
23 Kasım 2008 02:22
çok şey vardı bu şiirde toprağı patlatan pınar gibi
lezet vardı
şiirdeki bu bölümde ise bizden birşeyler vardı
Seni kendimden tanıdım çocuk;
Yüreği sürekli çiğnenen bir yol
Gövdesi acılardan acılara köprü…
Biraz öfke, biraz umut, çokça onur
Olan kendimden.
bu güzel paylaşımın için teşekkürler
sevgi ve muhabbetle selamlar
Yorum Gönder